Er was iets in haar gevlogen......

Het is ergens maart – april 2017 dat er iets in haar vloog. In Suze, een leuke, lieve, vrolijke meid van bijna 9 jaar. Ze zit in groep 5 van de basisschool en is ontzettend leergierig. Daarom gaat ze heel graag naar school; nieuwe dingen leren en zichzelf ontwikkelen. Dat doet ze thuis ook, in de keuken, in de tuin, in het bos waar ze vlakbij wonen en van tv waar Freeks Wilde Wereld favoriet is. Ze ziet alles en wil overal van leren. Prachtig!

Tot dat ene moment in maart…… Suze verandert, is boos op iedereen als ze uit school thuis komt. Haar moeder weet dat het druk is in de klas en dat Suze dat niet fijn vindt. School weet dat ook, maar kunnen er weinig aan doen. Er zit nu eenmaal een jongen in de klas die meer aandacht nodig heeft en dat dagelijks meerdere malen naar zich toe trekt. Suze vindt dat heel lastig, lessen beginnen later en de wanorde in de groep wordt groter. Haar meester vindt het ook een hele lastige situatie en weet zelf niet zo goed hoe hij dit aan moet pakken. Ondertussen is er bij Suze elke dag weer die boosheid, totdat ze in april écht knapt! De boosheid gaat niet meer weg en is alleen maar groter geworden. Die lieve Suze zit zó in de knel. “Ze kan iedereen wel vermoorden”, zegt ze. Vader en moeder willen haar zo graag helpen maar echt contact met Suze is niet meer mogelijk. Wat een ontzettend groot verdriet voor iedereen. Moeder gaat naar de huisarts om te kijken of er medicijnen zijn die haar wat tot rust kunnen brengen, maar ook de huisarts weet niet zo goed wat hij hiermee moet doen en kent geen medicatie voor kinderen in deze situatie. Gelukkig is het mei vakantie, dan zal Suze weer wat tot rust kunnen komen, hoeft ze niet steeds terug naar de situatie die haar zo aangrijpt in de klas. Maar Suze komt niet tot rust, het is te groot geworden door de tijd. Vader en moeder besluiten dat veiligheid nu het allerbelangrijkste is voor Suze. Dat ze altijd naar huis kan als dat nodig is. Omdat ze weten dat Suze op school gewoon netjes alles doet wat gevraagd wordt, besluiten haar vader en moeder om iedere pauze te gaan vragen hoe het met haar gaat. Eén keer besluiten ze Suze mee naar huis te nemen, ze mag even thuis zijn, tot rust komen, maar dan ook weer terug naar school gaan. Dan is er een gesprek op school waarin ouders en school afspraken maken om Suze te laten ervaren dat er op school ook mensen voor haar zijn die veilig zijn. De meester spreekt met haar af dat Suze met smilies aan kan geven hoe het met haar gaat. Als hij dan ziet dat de smilie op rood of oranje staat gaat de meester even met haar praten. Dit helpt een beetje. Maar het is duidelijk dat er iets in Suze is “gevlogen” wat er zomaar niet uit gaat. Ze is als het ware ge-her-programmeerd om te overleven in de klas. Dat her-programeren was bij Suze haar boosheid, een schildje om niet meer te voelen, te voelen wat haar al zolang pijn deed, wat haar onveiligheid liet ervaren. Dat was de onrust en onduidelijkheid in de klas, de kinderen die niet luisteren naar de meester en de meester die er niet meer voor kon zorgen dat ze luisterden. Wat een onmacht.

Na ruim een half jaar kreeg Suze tandpijn en pijn in haar kaken. Iets wat bij kinderen zelden voorkomt; de tanden zo hard op elkaar knellen door de spanning. De fysiotherapeut vertelde dat de pijn in haar kaken voort komt uit de spanning die ze nu opgeslagen heeft in haar lijf. Dit was voor moeder een ingang om het gesprek met Suze aan te gaan, want deze pijn was zo groot dat het een litteken blijft, opgeslagen in je hele systeem. Nu begreep Suze dat en wilde graag hulp. Suze werd gecoacht volgens de MatriXmethode. Ze had wel 90 personen in haar lijf zitten die mijnschachten hadden gebouwd door haar hele lichaam. Het was hard gemaakt van binnen, zodat ze de pijn niet meer hoefde voelen. Suze heeft de schachten afgebroken en de mannetjes in een raket naar de zon geschoten, zodat ze nooit meer terug kunnen komen. Haar gezicht ontspande. Moeder kreeg de tranen in haar ogen. Ze keek weer in de ogen van Suze, na meer dan een driekwart jaar!

Suze was weer Suze, ze voelde weer en dat was oké! Begin 2018 zei ze zelfs: “mama, ik heb al mijn boosheid in 2017 gelaten”. Suze is er weer en wat is ze mooi….