Wijkverpleegkundige Nanda: "ik durf die straat niet meer in!"

Ergens in 2018 belde Nanda mij aarzelend op. Ze had hulp nodig, want ze durfde haar werk eigenlijk niet meer uit te voeren.

Nanda werkt als wijkverpleegkundige in de thuiszorg, een mooie baan die haar veel voldoening geeft. Tot er een paar maanden geleden iets gebeurde wat haar werkplezier volledig had doen verdwijnen.

Zo kwam ze al een tijdje bij een meneer toen bleek dat hij een pistool in huis had. Dat beangstigde Nanda, maar ze bleef trouw aan het verlenen van de zorg die deze man nodig had. Dat doe je, het is je vak!

Het was op een maandag ochtend dat Nanda weer bij meneer kwam voor de zorgverlening. Nanda weet het nog precies. Om 8:10u stapte ze uit haar auto, toen de buurman van haar klant recht op haar af kwam lopen en dreigende taal naar haar uitsprak! Wat deed ze hier! "Weg!" moest ze, ze had hier niets te zoeken! De buurman liep woedend om haar heen. Nanda is doorgelopen, tot dat ze bij haar klant binnen was. Ze heeft hem de zorg geboden die hij nodig had. "Dat doe je als zorgverlener", vertelt Nanda mij. "Je bent er voor de klant".

Achteraf valt dit incident haar erg zwaar. "Ik durf die straat niet meer in! Laat staan dat ik nog ooit bij deze klant een voet binnen zet". Wat een negatieve ervaring! Die ook nog eens het werkgeluk van Nanda volledig heeft weggenomen. Elke dag gaat ze met lood in haar schoenen aan het werk in haar ooit zo geliefde baan.

Een maand of twee na het incident raapt Nanda alle moed bij elkaar en neemt contact met me op. Ze wilde graag af van deze ontzettende negatieve ervaring. Het heeft haar plezier en passie voor haar werk ontnomen. Aarzelend heb ik haar aan de telefoon, omdat erover praten het al meteen zo lastig maakt. Ik stel haar gerust, dat hoeft hier niet. Hier mag ze zelf aan de slag met haar eigen ervaring/beleving van dat ene moment.

De afspraak voor een videobel sessie is snel gemaakt, een belsessie, omdat Nanda op meer dan een uur rijden van mij af woont. Nanda neutraliseert de nare fragmenten die ze had opgeslagen over deze gebeurtenis. Ik zie hoe ze verbaasd en opgelucht is. "Hoe kan dat nu dat het ineens zó anders voelt".

Een week later krijg ik een bericht. Ze is voor het eerst door de straat gereden waar het allemaal gebeurde. En het voelt prima! Haar angst is weg.

Nanda kan weer verder, zonder zorgen, in haar prachtige vak, met liefde en passie voor de mens.