Henk (55), na twee jaar ziektewet, NU na 3 sessies weer klaar voor werkhervatting

Henk is 55. Heeft een samengesteld gezin, waar hij heel gelukkig en trots op is. Zorgen dat dingen goed lopen en de familiebanden zijn heel belangrijk voor hem. Deze drive neemt Henk ook mee in zijn werk. Als deel-directeur in een bedrijf, wat zich richt op vormgeving, is hij verantwoordelijk voor de sales binnen de organisatie. Tot het moment, zo’n 10 jaar geleden, dat de algemeen directeur Thijs aan hem voorstelt; de directe meerdere van Henk, waaraan hij voortaan moet rapporteren..

 Ziektewet

Het was alsof Henk een klap in zijn gezicht kreeg. Dag en nacht stond hij klaar voor ‘zijn’ bedrijf en dan flikken ze dit, ongelofelijk! En zo zijn er meer van dit soort dingen gebeurd. Steeds opnieuw werd de inzet van Henk niet gewaardeerd. Zo voelde het in ieder geval. Het bedrijf groeide hard en daar werd onvoldoende op ingespeeld. Uiteindelijk gebeurde waar Henk al tijden voor vreesde; ‘zijn’ mooie bedrijf ging failliet. En zo belande Henk in de WW waarin hij zich direct ziekmeldde. Hij trok het niet meer. Er was al jaren geen positieve sfeer meer geweest binnen de organisatie en er was hem flink wat aangedaan. Dat speelde hem parten. Zijn inzet was groot geweest en hij ervaarde totaal geen waardering!

 HSP

Henk gaf bij de start van zijn traject aan dat hij hoog gevoelig is. Dat het hem daarom allemaal extra aangrijpt. Een positieve omgeving is erg belangrijk voor hem, sterker nog, hij is er afhankelijk van.

 Praten helpt niet

Als Henk bij mij in de praktijk komt, heeft Henk al zeven maanden begeleiding. Daar heeft hij veel gesprekken gehad, maar het heeft hem niet geholpen. Zijn doel is dat hij weer kan gaan werken, maar alles staat hem daarin tegen! Hij is te vaak gekwetst en niet gewaardeerd. En wat als hij weer terecht komt in een negatieve sfeer? 

We bespreken zijn situatie en zijn wens dat er snel een oplossing komt. Henk gebruikt een waterval aan woorden, allemaal over wat er de laatste tien jaar is gebeurd op zijn werk.

 Trauma

Tijdens het tweede consult maken we een tijdlijn waarop Henk de momenten aangeeft dat hij het heel fijn had en dat zijn omgeving positief was. Hij voelde zich op die momenten heel erg goed. Daarna vraag ik Henk precies aan te geven wanneer er dingen gebeurd zijn die hem nog op zijn netvlies staan en waar hij zo’n ontzettend naar gevoel bij heeft. Deze gebeurtenissen spelen in de laatste tien jaar dat hij gewerkt heeft.  Zoals die keer dat Thijs aan hem werd voorgesteld...... 

Er komen vier gebeurtenissen naar boven die echt traumatisch waren voor Henk, daarmee gaan we aan de slag.

 Zonder te praten, eigen beleving veranderen

Henk heeft aan deze gebeurtenissen een negatieve beleving gekoppeld. Ze hebben hem intens geraakt. Daarover praten kan helpend zijn, maar je ratio moet sterk zijn wil je deze intense gevoelens hierdoor kunnen wijzigen. En Henk is een gevoelsmens, dat maakt dat dit voor hem extra lastig is.

 MatriXmethode

Daarom zetten we de MatriXmethode in, een gesprektechniek waarmee je zelf je negatieve beleving neutraliseert. Er is nu even geen ruimte voor gesprek, Henk gaat nu zelf aan de gang in zijn binnenwereld. Hij neutraliseert zijn beleving waardoor hij er anders op terug kan kijken, voor altijd. Zo wist hij de plaatjes uit die hij er nog bij had en zette daar hele mooie ander plaatjes voor in de plaats. Een mooie positieve omgeving, waar hij direct blij van wordt. 

Hetzelfde deed hij met dat negatieve, zwarte gevoel in zijn buik, wat aan deze momenten gekoppeld was. Na deze sessie voelt Henk de druk van zijn werkverleden niet meer. En hoe bijzonder; hij maakt er geen woord meer aan vuil. Het was prima zo. Volledig door hemzelf geneutraliseerd.

 Kracht voor HSP

Henk neutraliseerde nare fragmenten en leert om positiviteit van binnenuit te kunnen voelen, zodat hij minder afhankelijk is van zijn omgeving. Hij gebruikt dit iedere dag, en voelt zich goed en tevreden. Het geeft hem weer toegang naar zijn drive om te gaan werken. Te gaan onderzoeken waar hij leven blij van wordt. Hij heeft er weer zin in!  

Geweldig om te ervaren hoe Henk in drie sessies de kracht in zichzelf volledig heeft terug gevonden én op zoek is naar een leuke baan.

Schoolprestaties verbeteren direct door faalangst aan te pakken

Faalangst het hoofd bieden zonder een wekenlange faalangst reductietraining dat kan iedereen.

Anne bijvoorbeeld. Ze is 18 jaar en wilde graag haar schoolprestaties verbeteren en sneller leren informatie onthouden. Een tijdje geleden vroeg haar moeder me of ik haar daarbij zou kunnen helpen. Het gaat al langere tijd bergafwaarts met haar schoolresultaten. Ze is van VWO terug naar de HAVO gegaan. En daar blijft ze nu zitten. Haar ouders hebben al van alles geprobeerd; straffen, belonen, school om ondersteuning gevraagd, maar de resultaten blijven tegenvallen. De hulp op school richt zich op het leren, helaas zonder resultaat. Er wordt vergeten om aan Anne te vragen HOE ze dit op haar eigen manier oplost.

Maar wat is dan het echte leerprobleem?

Toen Anne bij mij in de praktijk kwam, zijn we samen op zoek gegaan naar het probleem. Anne wil echt heel graag goede resultaten behalen, maar heeft ondanks de hulp op school geen idee waarom de resultaten steeds zo tegen blijven vallen. Samen onderzoeken we HOE ze de informatie van school onthoudt. Hier heeft ze een goed systeem voor en Anne geeft aan dat het daar het probleem niet ligt. Iets anders was de boosdoener.

'Hoe gaat het dan tijdens de toetsmomenten?'

We richten ons op de toetsmomenten. Hoe verlopen die? Daar is Anne heel helder in: “Weet je wat het is”, zegt ze. “Wanneer er in de toets een vraag staat waarvan ik het antwoord niet meteen weet, blijft dat in mijn hoofd hangen. Ik blijf er naar staren, wachtend tot het antwoord komt. Dat komt dan vaak niet en wanneer ik naar de volgende vraag wil gaan, kijk ik op de klok en zie ik dat ik nog weinig tijd heb. Dat geeft stress en voordat ik het weet heb ik weer een 4 te pakken. Bovendien blijft deze ene vraag steeds in mijn hoofd hangen.”

Frustratie-vraag

Ik pak een stuk papier en schrijf: “frustratie vraag” op. “Dat is het”, zegt Anne, “het is écht een frustratie-vraag. Ik loop er helemaal op vast. Wanneer ik mijn toetsen achteraf na kijk, zie ik dat het na zo’n “frustratie-vraag” fout gaat. Antwoorden die ik best wist, maar er dan gewoon niet meer uit komen na zo’n vraag”.

Als ik Anne vraag hoe naar het is, op schaal van 0 tot 10, wanneer zij een frustratie-vraag leest in een toets, geeft ze aan dat het een dikke 10 is. Hiermee gaan we aan de slag. Met behulp van de MatriX-vragen die ik haar stel, neutraliseert ze zelf deze beleving. Waarbij ze mij tussentijds verbaasd en verwonderd aankijkt en zegt: “Hoe kan dit? Het doet me niets meer nu.”

Frustratie-vraag krijgt een andere beleving

Zo heeft Anne in een kwartier haar beleving volledig geneutraliseerd. Er komt simpelweg niets meer in haar op wat vervelend is. Ze kan zich ook niet voorstellen dat ze bij een volgende toets zo zal blokkeren bij een vraag. Omdat iedereen een eigen beleving heeft, heeft iedereen ook altijd de eigen oplossing. Door het toepassen van de MatriXmethode wordt dit ontdekt, zonder dat er verteld hoeft te worden wat de oorzaak van het probleem is.

Mooie schoolresultaten

Drie weken later krijg ik een berichtje van Anne. Ze heeft een 9,1 voor haar toets bedrijfseconomie. Het vak waar ze zich het meeste zorgen over maakte. Geen enkele vraag in de toets riep frustratie op. Ze wist alle antwoorden gewoon.

Dát maakt het verschil

RESET bij Ellen werkt met de MatriXmethode en gaat nooit uit van een standaard oplossing. Geen één mens in hetzelfde. Denk- en informatieprocessen zijn voor iedereen uniek. De eigen beleving van de persoon zelf wordt gebruikt. Dat geeft weer de regie en de kracht om zelf de oplossing te vinden. En juist dát maakt dat het voor iedereen, van jong tot oud, altijd werkt.

Of zoals Anne zo mooi zei:

Jij zorgt ervoor dat ik mijn eigen oplossing heb ontdekt door de MatriX-vragen te stellen. Leren lukte altijd al goed, maar de frustratie zat in de weg. Gelukkig ben ik nu echt geholpen, leer ik sneller en handiger, en is mijn probleem geneutraliseerd.”

trauma verwerking, een ervaringsverhaal

Beelden uit het verleden maakten de dagelijkse dingen moeilijk voor mij. Op onverwachte momenten kwamen herinneringen bij mij binnen met de daarbij behorende zware emoties. Ik kon ze niet goed sturen of stoppen. Mijn hoofd voelde vol, mijn schouders voelden zwaar.

Ellen heeft eerst met mij mijn hoofd opgeruimd. Dat gaf rust en ruimte. Ik ben vervolgens in huis wat gaan opruimen, ordenen en wegdoen. Loslaten was voor mij ook erg moeilijk.

Omdat er beelden waren die me belemmerden tijdens werksituaties of op onhandige momenten, zijn we via de MatriXmethode gaan neutraliseren. Het is heel bijzonder om te ervaren dat de beelden die me het meest deden vastlopen, dat nu helemaal niet meer doen. De herinneringen zijn er nog steeds maar de beleving ervan is veranderd. Het voelt alsof de angel uit het moment is gehaald.

Er zijn veel erge dingen gebeurd in mijn leven, maar het is net alsof de zwaarte is verminderd. Ik ervaar het als ongelooflijk bijzonder dat ik in mijn leven zelf kan kiezen wat ik ergens bij voel of beleef. En dat ik daarbij zelfs achteraf een andere keuze kan maken in hoe ik een herinnering wens te bewaren.

MatriXen is een krachtige methode. Maar meer nog moet ik zeggen dat Ellen een geweldige coach is. Ze zet me aan het denken, laat me in mijn waarde, oordeelt niet maar geeft me richting. Ze helpt me de weg te vinden.

Ellen, bedankt dat je er altijd voor me bent. Je bent voor mij een bron van vertrouwen, liefde en positieve energie.

Wijkverpleegkundige Nanda: "ik durf die straat niet meer in!"

Ergens in 2018 belde Nanda mij aarzelend op. Ze had hulp nodig, want ze durfde haar werk eigenlijk niet meer uit te voeren.

Nanda werkt als wijkverpleegkundige in de thuiszorg, een mooie baan die haar veel voldoening geeft. Tot er een paar maanden geleden iets gebeurde wat haar werkplezier volledig had doen verdwijnen.

Zo kwam ze al een tijdje bij een meneer toen bleek dat hij een pistool in huis had. Dat beangstigde Nanda, maar ze bleef trouw aan het verlenen van de zorg die deze man nodig had. Dat doe je, het is je vak!

Het was op een maandag ochtend dat Nanda weer bij meneer kwam voor de zorgverlening. Nanda weet het nog precies. Om 8:10u stapte ze uit haar auto, toen de buurman van haar klant recht op haar af kwam lopen en dreigende taal naar haar uitsprak! Wat deed ze hier! "Weg!" moest ze, ze had hier niets te zoeken! De buurman liep woedend om haar heen. Nanda is doorgelopen, tot dat ze bij haar klant binnen was. Ze heeft hem de zorg geboden die hij nodig had. "Dat doe je als zorgverlener", vertelt Nanda mij. "Je bent er voor de klant".

Achteraf valt dit incident haar erg zwaar. "Ik durf die straat niet meer in! Laat staan dat ik nog ooit bij deze klant een voet binnen zet". Wat een negatieve ervaring! Die ook nog eens het werkgeluk van Nanda volledig heeft weggenomen. Elke dag gaat ze met lood in haar schoenen aan het werk in haar ooit zo geliefde baan.

Een maand of twee na het incident raapt Nanda alle moed bij elkaar en neemt contact met me op. Ze wilde graag af van deze ontzettende negatieve ervaring. Het heeft haar plezier en passie voor haar werk ontnomen. Aarzelend heb ik haar aan de telefoon, omdat erover praten het al meteen zo lastig maakt. Ik stel haar gerust, dat hoeft hier niet. Hier mag ze zelf aan de slag met haar eigen ervaring/beleving van dat ene moment.

De afspraak voor een videobel sessie is snel gemaakt, een belsessie, omdat Nanda op meer dan een uur rijden van mij af woont. Nanda neutraliseert de nare fragmenten die ze had opgeslagen over deze gebeurtenis. Ik zie hoe ze verbaasd en opgelucht is. "Hoe kan dat nu dat het ineens zó anders voelt".

Een week later krijg ik een bericht. Ze is voor het eerst door de straat gereden waar het allemaal gebeurde. En het voelt prima! Haar angst is weg.

Nanda kan weer verder, zonder zorgen, in haar prachtige vak, met liefde en passie voor de mens.


Fleur (9), verbreekt de stilte na traumatische ziekenhuis opname

Fleur is een enthousiast meisje van 9 jaar. Ze heeft een oudere broer, Borre. Samen met hem en haar ouders lijken ze een normaal gezinsleven te leiden. Toch zijn er veel zorgen om de gezondheid van Fleur en zijn ze regelmatig in het UMC te vinden.

Spannende tijd in het ziekenhuis
Bij de geboorte van Fleur bleek dat ze een aantal aanleg foutjes had in haar lichaam en dat ze daarvoor de rest van haar leven voor onder controle zou moeten blijven. Een aantal operaties en langdurige ziekenhuis opnames met veel zorgen volgen. Spannende tijden voor het hele gezin.

Het staat nog helder op haar netvlies: traumatisch
Fleur kan het goed dragen.....  tot die ene keer.... die staat nog in haar geheugen gegrift! Ze heeft daar nog een plaatje van....ziet het nog zo voor zich...

Mama blijft steeds bij Fleur in het ziekenhuis. Papa en Borre komen elke dag op bezoek. Op een dag gaat het helemaal niet goed met Fleur. Toch komt er een moment dat papa en Borre naar huis gaan. En juist dát ene moment ziet Fleur nog zo voor haar, met het gevoel van toen. Ze ziet ze nog weglopen, haar kamer uit. Onbeschrijfelijk is het nare gevoel wat daarbij voelt. Dat is nu nog net zo intens als op dat moment zelf. En niet alleen Fleur. Ook mama heeft er een heel naar gevoel aan over gehouden. 

Fleur kan er niet over praten
Als Fleur bij mij in de praktijk komt, heeft ze een boek bij met het verhaal van haar ziekenhuisopname. Ze heeft het zelf nog niet ingekeken. Dat is lastig, door dat ene plaatje wat nog zo vast staat in haar geheugen. "Als jij me daarvan af kan helpen, ben ik je zo ontzettend dankbaar", zegt Fleur.

MatriXen:
Dan gaan we aan de slag. Fleur wist het plaatje wat ze van dat ene moment heeft opgeslagen en maakt het daarna zoals zij het hebben wil. Dan pakt ze haar gevoel aan, ze haalt het uit haar buik en vernietigd het, om het vervolgens ook te maken zoals ze het zelf graag wil. Zo zijn we samen even bezig. Ik stel vragen en Fleur verandert dát ene fragment wat zoveel invloed heeft op haar. 

En dat gaat goed! Ze gaat in het herinneringen boek bladeren en vertelt me wat we zien en hoe het allemaal is gegaan in het ziekenhuis.
"WAUW", zegt ze. "Ik heb er helemaal geen vervelend gevoel meer bij en ik kan nu gewoon in het boek kijken!" Ze geeft me spontaan een hand en bedankt me heel hartelijk.

Mama zit de hele tijd naast haar en heeft zelf mee gedaan met de MatriXvragen. Ook bij haar voelt het een stuk lichter.
Ze is verwondert dat Fleur nu in het boek bladert en mij foto voor foto vertelt wat er gebeurde in het ziekenhuis. Zonder lading, zonder naar gevoel. De blokkade is opgeheven.

8 Jaar en zó boos. "Berenpraat" (MatriXen) dát is wat helpt!

8 Jaar is Feline en sinds dit schooljaar zó ontzettend boos!

Feline zit in groep 5 van de basisschool. Ze is rustig en doet wat er van haar gevraagd wordt in de klas. Dit jaar heeft ze voor het eerst 2 leerkrachten. Een juf en een meester. Ze moet wennen aan de meester, zijn stem is harder dan die van de juf en hij legt dingen anders uit. F

Dit lijken de ingrediënten de boosheid van Feline. Ze gaat zichzelf beschermen tegen haar verdriet en onmacht in de klas, ze trekt een muurtje van boosheid op. Op school ziet niemand dag, maar thuis is ze alleen maar boos en zoekt ze ruzie met haar broer en zus.

Kleine trigger roept trauma op van 20 jaar geleden

Ruim 20 jaar geleden is het, dat Rudger een motor ongeluk heeft gehad tijdens zijn vakantie in het buitenland. Hij had zo'n beetje al zijn botten gebroken en moest daarom lange tijd plat in het ziekenhuis bed blijven liggen. Om longontsteking te voorkomen kreeg hij dagelijks een apparaat op zijn mond waarin hij moest blazen. Hij kon het slijm in zijn longen daardoor ophoesten, wat zijn longen schoon hield. 


Hij kon dat goed aan, tot die ene keer dat hij het gevoel had dat hij stikte!! Hij wilde het kapje afdoen, maar de verpleegkundige duwde het terug op zijn mond. Zij deed alsof zij hem niet begreep (buitenlands ziekenhuis). PANIEK bij Rudger! Wat voelde hij zich alleen!!
Juist dit moment borrelt nu omhoog als hij in de tandartsstoel ligt. Getriggerd door het moment van paniek in het ziekenhuis, ruim 20 jaar geleden. Hij heeft dit als trauma opgeslagen, maar tot nu toe altijd redelijk onder controle kunnen houden. Dat is nu voorbij. Hij beleeft opnieuw het moment van toen als de zuiger aangaat bij de tandarts. Het is hetzelfde GELUID als TOEN, wat NU zijn angst veroorzaakt.


Samen gaan we naar de beleving die hij NU heeft bij het moment van paniek, ruim 20 jaar geleden. Het plaatje, GELUID, het gevoel en de gedachten neutraliseert hij zelf met behulp van de vragen die ik hem stel.
Dan plopt er nog iets op: die zuster die hem niet begreep, maar hij achteraf op de gang hoorde praten tegen een collega, waaruit bleek dat zij hem wel begrepen had.
Dat had hem diep geraakt! 


Ook dat pakt hij aan. Hij doet de deur dicht van zijn kamer, zodat hij niet meer kan horen wat er gezegd wordt op de gang. Op die manier heeft hij er geen last meer van. Dat lucht op, het is weg!
4 Weken later ondergaat Rudger 2 behandelinegn bij de tandarts. De eerste verloopt prima. De tweede behandeling, waar weer een "groot plastic ding" aan te pas komt, maakt dat hij weer even herinnerd wordt aan toen.....hij neemt de regie; even 5 minuten pauze, en dan kan de behandeling weer rustig verder gaan.


#MatriXmethode #neutraliseren #eigenregie

tandarts-patint-tandheelkundejpg

Mama, mijn hoofd zit zo vol


☆ MAMA, MIJN HOOFD ZIT ZO VOL☆

Bovenstaande zin was de druppel voor moeder. Ze zag al langer dat Fleur(8) aan het worstelen was. Haar ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden en daar zou ze wel eens last van kunnen hebben, dacht moeder. Dus ze besloot hulp te in te schakelen.
Wat zou er allemaal in haar bolletje omgaan.....

Fleur kwam bij mij. Ze wilde graag aan de slag, want het gevoel van het volle hoofd was echt heel vervelend voor haar.

Ik vroeg Fleur of ze zou kunnen tekenen wat er allemaal in haar hoofd zat. Dat kon Fleur wel! Ze begon meteen, met stiften, want dat vond ze fijner dan potloden.

Ze tekende een mooi hoofd en begon daarbinnen de letters van het alfabet te schrijven, allemaal door elkaar. Daarna schreef ze de cijfers tussen alle letters door. "Kijk", zei Fleur, "alles staat door elkaar, ik word er gek van!"

Dat snap ik. Ik vroeg haar hoe ze graag zou willen dat haar hoofd zou werken en hoe dat eruit zou zien. Dat wist Fleur ook meteen! Ze begon weer te tekenen.....
Háár hoofd, met daarbinnen een plekje voor de getallen, keurig op een rijtje. En een plekje voor de letters, zodat ze niet meer door elkaar konden gaan.

Wat ontzettend goed van haar! Ze wist zo goed hoe het handig was voor haar. Samen met mij heeft ze het in haar hoofd kunnen maken zoals ze het zelf graag zou willen. Zo mooi, die eigen regie.

En..... haar hoofd zat niet vol met zware beladen onderwerpen, zoals misschien verwacht. Maar met basisinformatie
(letters en cijfers) die niet goed was opgeslagen.

Fleur hield steeds zelf de regie en dat maakt dat ze haar hoofd nu in heeft kunnen richten zoals ze zelf wilde en goed bij haar past. Zo kan ze ook nieuwe informatie steeds geordend op slaan en terug vinden.

Er was iets in haar gevlogen......

Het is ergens maart – april 2017 dat er iets in haar vloog. In Suze, een leuke, lieve, vrolijke meid van bijna 9 jaar. Ze zit in groep 5 van de basisschool en is ontzettend leergierig. Daarom gaat ze heel graag naar school; nieuwe dingen leren en zichzelf ontwikkelen. Dat doet ze thuis ook, in de keuken, in de tuin, in het bos waar ze vlakbij wonen en van tv waar Freeks Wilde Wereld favoriet is. Ze ziet alles en wil overal van leren. Prachtig!

Tot dat ene moment in maart…… Suze verandert, is boos op iedereen als ze uit school thuis komt. Haar moeder weet dat het druk is in de klas en dat Suze dat niet fijn vindt. School weet dat ook, maar kunnen er weinig aan doen. Er zit nu eenmaal een jongen in de klas die meer aandacht nodig heeft en dat dagelijks meerdere malen naar zich toe trekt. Suze vindt dat heel lastig, lessen beginnen later en de wanorde in de groep wordt groter. Haar meester vindt het ook een hele lastige situatie en weet zelf niet zo goed hoe hij dit aan moet pakken. Ondertussen is er bij Suze elke dag weer die boosheid, totdat ze in april écht knapt! De boosheid gaat niet meer weg en is alleen maar groter geworden. Die lieve Suze zit zó in de knel. “Ze kan iedereen wel vermoorden”, zegt ze. Vader en moeder willen haar zo graag helpen maar echt contact met Suze is niet meer mogelijk. Wat een ontzettend groot verdriet voor iedereen. Moeder gaat naar de huisarts om te kijken of er medicijnen zijn die haar wat tot rust kunnen brengen, maar ook de huisarts weet niet zo goed wat hij hiermee moet doen en kent geen medicatie voor kinderen in deze situatie. Gelukkig is het mei vakantie, dan zal Suze weer wat tot rust kunnen komen, hoeft ze niet steeds terug naar de situatie die haar zo aangrijpt in de klas. Maar Suze komt niet tot rust, het is te groot geworden door de tijd. Vader en moeder besluiten dat veiligheid nu het allerbelangrijkste is voor Suze. Dat ze altijd naar huis kan als dat nodig is. Omdat ze weten dat Suze op school gewoon netjes alles doet wat gevraagd wordt, besluiten haar vader en moeder om iedere pauze te gaan vragen hoe het met haar gaat. Eén keer besluiten ze Suze mee naar huis te nemen, ze mag even thuis zijn, tot rust komen, maar dan ook weer terug naar school gaan. Dan is er een gesprek op school waarin ouders en school afspraken maken om Suze te laten ervaren dat er op school ook mensen voor haar zijn die veilig zijn. De meester spreekt met haar af dat Suze met smilies aan kan geven hoe het met haar gaat. Als hij dan ziet dat de smilie op rood of oranje staat gaat de meester even met haar praten. Dit helpt een beetje. Maar het is duidelijk dat er iets in Suze is “gevlogen” wat er zomaar niet uit gaat. Ze is als het ware ge-her-programmeerd om te overleven in de klas. Dat her-programeren was bij Suze haar boosheid, een schildje om niet meer te voelen, te voelen wat haar al zolang pijn deed, wat haar onveiligheid liet ervaren. Dat was de onrust en onduidelijkheid in de klas, de kinderen die niet luisteren naar de meester en de meester die er niet meer voor kon zorgen dat ze luisterden. Wat een onmacht.

Na ruim een half jaar kreeg Suze tandpijn en pijn in haar kaken. Iets wat bij kinderen zelden voorkomt; de tanden zo hard op elkaar knellen door de spanning. De fysiotherapeut vertelde dat de pijn in haar kaken voort komt uit de spanning die ze nu opgeslagen heeft in haar lijf. Dit was voor moeder een ingang om het gesprek met Suze aan te gaan, want deze pijn was zo groot dat het een litteken blijft, opgeslagen in je hele systeem. Nu begreep Suze dat en wilde graag hulp. Suze werd gecoacht volgens de MatriXmethode. Ze had wel 90 personen in haar lijf zitten die mijnschachten hadden gebouwd door haar hele lichaam. Het was hard gemaakt van binnen, zodat ze de pijn niet meer hoefde voelen. Suze heeft de schachten afgebroken en de mannetjes in een raket naar de zon geschoten, zodat ze nooit meer terug kunnen komen. Haar gezicht ontspande. Moeder kreeg de tranen in haar ogen. Ze keek weer in de ogen van Suze, na meer dan een driekwart jaar!

Suze was weer Suze, ze voelde weer en dat was oké! Begin 2018 zei ze zelfs: “mama, ik heb al mijn boosheid in 2017 gelaten”. Suze is er weer en wat is ze mooi….