Fleur (9), verbreekt de stilte na traumatische ziekenhuis opname

Fleur is een enthousiast meisje van 9 jaar. Ze heeft een oudere broer, Borre. Samen met hem en haar ouders lijken ze een normaal gezinsleven te leiden. Toch zijn er veel zorgen om de gezondheid van Fleur en zijn ze regelmatig in het UMC te vinden.

Spannende tijd in het ziekenhuis
Bij de geboorte van Fleur bleek dat ze een aantal aanleg foutjes had in haar lichaam en dat ze daarvoor de rest van haar leven voor onder controle zou moeten blijven. Een aantal operaties en langdurige ziekenhuis opnames met veel zorgen volgen. Spannende tijden voor het hele gezin.

Het staat nog helder op haar netvlies: traumatisch
Fleur kan het goed dragen.....  tot die ene keer.... die staat nog in haar geheugen gegrift! Ze heeft daar nog een plaatje van....ziet het nog zo voor zich...

Mama blijft steeds bij Fleur in het ziekenhuis. Papa en Borre komen elke dag op bezoek. Op een dag gaat het helemaal niet goed met Fleur. Toch komt er een moment dat papa en Borre naar huis gaan. En juist dát ene moment ziet Fleur nog zo voor haar, met het gevoel van toen. Ze ziet ze nog weglopen, haar kamer uit. Onbeschrijfelijk is het nare gevoel wat daarbij voelt. Dat is nu nog net zo intens als op dat moment zelf. En niet alleen Fleur. Ook mama heeft er een heel naar gevoel aan over gehouden. 

Fleur kan er niet over praten
Als Fleur bij mij in de praktijk komt, heeft ze een boek bij met het verhaal van haar ziekenhuisopname. Ze heeft het zelf nog niet ingekeken. Dat is lastig, door dat ene plaatje wat nog zo vast staat in haar geheugen. "Als jij me daarvan af kan helpen, ben ik je zo ontzettend dankbaar", zegt Fleur.

MatriXen:
Dan gaan we aan de slag. Fleur wist het plaatje wat ze van dat ene moment heeft opgeslagen en maakt het daarna zoals zij het hebben wil. Dan pakt ze haar gevoel aan, ze haalt het uit haar buik en vernietigd het, om het vervolgens ook te maken zoals ze het zelf graag wil. Zo zijn we samen even bezig. Ik stel vragen en Fleur verandert dát ene fragment wat zoveel invloed heeft op haar. 

En dat gaat goed! Ze gaat in het herinneringen boek bladeren en vertelt me wat we zien en hoe het allemaal is gegaan in het ziekenhuis.
"WAUW", zegt ze. "Ik heb er helemaal geen vervelend gevoel meer bij en ik kan nu gewoon in het boek kijken!" Ze geeft me spontaan een hand en bedankt me heel hartelijk.

Mama zit de hele tijd naast haar en heeft zelf mee gedaan met de MatriXvragen. Ook bij haar voelt het een stuk lichter.
Ze is verwondert dat Fleur nu in het boek bladert en mij foto voor foto vertelt wat er gebeurde in het ziekenhuis. Zonder lading, zonder naar gevoel. De blokkade is opgeheven.